Informacje o drzewach owocowych duriana

przez | 16 października 2020

Nigdy jeszcze nie było owocu tak bardzo nasyconego dychotomią. Ważący do 4 kilogramów, otoczony grubą ciernistą skorupą i przeklęty okropnym zapachem, owoc drzewa duriana jest czczony również jako „król owoców”.  Bezsprzecznie najpopularniejszy owoc w południowo-wschodniej Azji, durian jest również zakazany w wielu miejscach publicznych. Czym więc jest owoc duriana i jakie są jego zastosowania.

Owoc duriana (Durio zibethinus) jest członkiem rodziny Bombacacea, wraz z hibiskusem. W odróżnieniu od innych członków Bombacaceae, które zazwyczaj mają błyszczące kwiaty i zdrewniałe strąki wypełnione maleńkimi nasionami i włóknami bawełny, durian występuje pojedynczo. Durian ma duże nasiona otoczone mięsistymi słupkami. Łuska z kolcami może być zielona do brązowej, okrągła do podłużnej i wypełniona bulwami o barwie od kremowej do szafranowej.

Drzewa owocowe Duriana dojrzewają od czerwca do sierpnia wraz z innymi tropikalnymi owocami, takimi jak mango. Durian ma, dla większości ludzi, obrzydliwy zapach dzięki swojej kompozycji estrów, siarki i ketonów. Zapach ten został opisany w znacznie bardziej kolorowy sposób, od zapachu odchodów, ścieków, gnijącej cebuli i wymiotów lub ich kombinacji.

Przykry zapach i walory smakowe duriana

Zapach jest tak przerażający, że w wielu miejscach publicznych zakazano owoców, w tym w Singapurze. Wiele zwierząt, zwłaszcza orangutanów, zwabionych jest jego zapachem z odległości ponad pół mili! Zapach ten pozostaje na rękach również po długim czasie po jedzeniu. Owoc ten jest powszechnie znany jako durian, nawet w rodzimych dialektach. Pomimo mniej niż schlebiającego opisu, jest to jeden z najważniejszych owoców południowo-wschodniej Azji. W południowo-wschodniej Azji rośnie 30 znanych gatunków drzew owocowych duriana, pochodzących z Brunei, Indonezji i malezyjskich lasów deszczowych. Drzewa osiągają od 27 do 37 m. wysokości z wyprostowanymi pniami, o średnicy 1,2 m. i nieregularnej, gęstej lub otwartej koronie z liśćmi wiecznie zielonymi. Kwiaty mają kształt dzwonka, rodzą się w kępkach od starszych, grubych gałęzi. Podczas gdy zapach jest szkalowany, smak miąższu jest chwalony jako „bogaty krem o silnym aromacie migdałów” i „o silnym aromatycznym smaku, po którym następuje pyszny słodki smak, a następnie dziwny żywiczny lub balsamiczny smak wykwintnego, ale trwałego aromatu”. Inny opis o owocach duriana chwali ten smak jako „jak miksturę lodów, cebuli, przypraw i bananów zmieszanych razem”. Miliony Azjatów z południowego wschodu nie mogą się mylić, stąd musi być coś odurzającego w tym owocu co wpływa na popularność jego hodowli.

Zastosowanie owocu duriana

Durian jest sprzedawany w całości lub pocięty i podzielony na części, owinięte w folię. Zazwyczaj spożywa się go rękami po schłodzeniu. Owoce mogą być spożywane na różnych etapach dojrzewania i są używane do aromatyzowania wielu słodyczy, takich jak lody i inne potrawy. Dojrzały miąższ można jeść za pomocą łyżki i ma konsystencję zbliżoną do kremowej. Duriana można gotować z cukrem lub wodą kokosową. Z jawajskiego duriana robi się sos i podaje się go z ryżem lub łączy miąższ z cebulą, solą i octem i używa się go jako przysmaku. Niektóre regiony palą duriana lub fermentują go w glinianych naczyniach. Durian można również znaleźć w puszkach z syropem lub w postaci suszonej. Bloki pasty durianowej można znaleźć na wielu południowo-wschodnich rynkach. W niektórych regionach Tajlandii durian jest łączony z dynią. Niedojrzały durian jest gotowany i spożywany jako warzywo. Nasiona są małe, okrągłe i owalne, wyglądają i smakują jak nasiona chlebowca. Nasiona te są jadalne i mogą być gotowane, suszone, smażone lub prażone. Nasiona są cienko krojone i gotowane z cukrem lub suszone i smażone z olejem kokosowym i przyprawami. Inne regiony po prostu wyrzucają nasiona. Młode liście i pędy drzewa owocowego duriana są czasami gotowane jako zielenina. Ponadto skórka owocu jest spalana, a powstały popiół dodawany do specjalnych ciast. Z pewnością jest to pożyteczny i ciekawy owoc, ale nie jestem pewien, czy opis zapachu „brudnych skarpetek z siłowni” zaintrygował mnie na tyle, by go spróbować!